پس از آفرینش آدم ، خدا گفت به او : نازنینم ! آدم ! با تو رازی دارم اندکی پیشتر آی ... آدم آرام و نجیب آمد پیش زیر چشمی به خدا مینگریست محو لبخند غم آلود خدا ، دلش انگار گریست نازنینم ! آدم ! (قطره ای اشک ز چشمان خداوند چکید) یاد من باش که بس تنهایم ... بغض آدم ترکید ! گونه هایش لرزید! به خدا گفت : من به اندازه ی گلهای بهشت، نه ! به اندازه ی عرش، نه ! به اندازه ی تنهایی ات ای هستی من ! دوست دارت هستم! آدم کوله اش را برداشت خسته و سخت قدم برمیداشت راهی ظلمت پرشور زمین طفلکی بنده ی غمگین ، آدم در میان لحظه ی جانکاه هبوط زیر لب های خدا باز شنید : نازنی

مظلوم کسی است که به اعتبار و نامش دنیای خود را آباد میکنند اما خودش به خواسته اش نمیرسد کسی است که دوستدارانش به پای حرفهایش خودشان را بزرگ میکنند اما سخنش را روی زمین میگذارند و هر گروهی حرفش را تفسیر به نفس خود میکند اما او باز سکوت میکندیک عمر به اعتبار مظلوم زندگی کردیم بیائید اینبار دلمان به حال خودش بسوزد و یاریش کنیم